پری درونمان...

هندوستان مردی را کودکی بود خردسال، لیکن با عقل و درایت بسیار بیش از اندازه، از همه دانشهای زمان آگاهی داشت و بیش از هر علمی دانش اخترشناسی را می پسندید. چون در علم نجوم از شاه پریان سخن به میان می آمد و دختر آن شاه را در زیبایی می ستودند، کودک از همان آغاز عاشق آن شاهزاده شده بود و قرار و آرام نداشت.

  در همان زمان در شهری دورتر حکیمی زندگی می کرد که در دو علم اخترشناسی و طب، استادی یگانه بود. کودک شنیده بود که آن حکیم هیچکس را در خانه خود راه نمی دهد تا مبادا کسی از دانشهای وی آگاهی یابد.

روزی کودک به پدرش گفت: پدر مرا پیش فلان حکیم ببر که می گویند شاه پریان و دختر او پیش آن حکیم می آیند. من می خواهم نزد آن حکیم بمانم و چهره دوست را در آنجا ببینم.

پدر گفت: پسرم! شنیده ام که آن حکیم هیچکس را به خانه راه نمی دهد و رفتن ما به آنجا بیهوده است.

پسر گفت: پدر جان! مرا پیش آن حکیم ببر و بگو مردی فقیرم و این کودک هوشمند را دارم که کر و لال است، می خواهم پیش تو بماند و خدمت تو را برعهده گیرد تا من از طرف این فرزند آسوده خاطر گردم.

پدر پیش حکیم آمد و لابه ها کرد.  حکیم کودک را آزمایشها کرد و مطمئن شد که کودک کر و لال است سرانجام کودک را پذیرفت.

آن کودک ده سال تمام در خدمت استاد بود و هر زمانی که حکیم از خانه پای بیرون می گذاشت، او به خواندن و نوشتن می پرداخت.

در آن خانه صندوقی بسته نهاده بودند که قفل داشت و کودک می دانست که در آن صندوق رازی نهفته است، لیکن از ترس دست به آن نمی زد و عبور می کرد.

روزی حکیم را خبر آوردند که شاهزاده بیمار شده است و چیزی در مغز سر او زنگ می زند و شاهزاده را دیوانه می کند. شاه را فرمان چنان است که برای درمان شاهزاده بشتابی، حکیم ابزار کار برداشت و به راه افتاد. جوان هم که از چنان بیماری هیچ خبر نداشت خود را در چادری پوشانید و مخفیانه از پی استاد به راه افتاد.

حکیم پیش شاه رفت و جوان نیز خود را در  چادری پوشیده همان جا در نزدیکی استاد ایستاده بود. نزدیکان شاه می دانستند که او با استاد آمده است و حکیم گمان می کرد این جوان پوشیده روی از اهل دربار شاه است.

حکیم موی سر شاهزاده را بچید و کاسه سر را برداشت. درون کاسه سر جنبنده ای چون خرچنگ (شاید سرطان) دید. آهنی را آورد تا او را بگیرد و دور بیندازد. تا آهن را در خرچنگ می زد خرچنگ چنگال در مغز شاهزاده فرو می کرد و فغان شاهزاده به آسمان بر می خاست.

جوان چادری ناگاه فریاد کشید و گفت: ای استاد! با آهن چنگال او را محکمتر می کنی، آهنی داغ بر پشت خرچنگ بگذار تا چنگال از مغز رها کند.

استاد به سوی صدا برگشت. جوان را شناخت و همانجا افتاد و جان داد. جوان را به جای استاد نشاندند. به آهنی داغ، چنگال خرچنگ از آن پرده رهانید و او را دور انداخت.

با عزت تمام جوان را به خانه استاد بردند و او را به هندی "سرتاپک" نام نهادند. جوان در صندوق را باز کرد و کتاب اخترشناسی را در آنجا یافت و به خواندن آن مشغول شد. خطی به دور خود کشید و در میانه خط نشست و برابر دستور کتاب به خواندن دعا پرداخت. پس از چهل روز پریزاد دل افروز پدیدار گشت. بتی که گوینده از وصف آن ناتوان است. سرتاپک تا آن زیباروی را دید گفت: ای پری! چگونه در درون من راه یافته ای؟

آن ماه دل افروز گفت: من از نخستین روز هستی تو با تو بوده ام. من نفس تو هستم. تو خودت را می جستی. از روی عقل بینا بنگر می فهمی چه می گویم. اگر خوب بنگری همه عالم تو هستی  و همدم بیرون و درون نیز تو هستی.

جوان فرزانه گفت: از نفس معلوم است که نفس من مار و سگ و خوک پست است ولیکن تو با این همه زیبایی که در آسمان و زمین بی همتایی چگونه ممکن است نفس من باشی؟

پری گفت: اگر من اماره باشم صدبار از سگ و خوک بدترم، ولیکن اگر مطمئنه(رام) باشم هیچکس بها و قدرگران مرا ندارد و نداند. و آنگاه مطمئنه شوم از سوی حق به من خطاب می آید که ارجعی، یعنی بسوی من بازگرد.

(آن هنگام به اهل ایمان خطاب لطف رسد که) ای نفس (قدسی) مطمئن و دل آرام. (۲۷) به حضور پروردگارت باز آی که تو خشنود به (نعمتهای ابدی) او و او راضی از توست. (۲۸) باز آی و در صف بندگان خاص من در آی. (۲۹) و در بهشت من داخل شو. (۳۰) (سوره فجر)

اکنون ای حکیم یگانه! من نفس تو هستم. اگر از پی شیطان بروم اهل ایمان مرا اماره می خوانند، مگر اینکه شیطان من مسلمان گردد، در آن زمان است که همه کارهای من سامان می رسد و درست و راست است.

اکنون ای پسر! هر آن چیزی که در جستجوی آن هستی همه در وجود خود تو هست. اگر در کار حق مردانه باشی همه تو هستی و با تو همخانه است. اکنون تو خود از خویشتن گم گشته ای و خود را می جویی.



زمانه عجیب


زمانه عجیبی است!

برخی مردمان امام گذشته را عاشقند ، نه امام حاضر را...
میدانی چرا؟!
امام گذشته را هرگونه بخواهند تفسیر میکنند اما امام حاضر را باید فرمان برند!

.

.

.

و کوفیان عاشورا را اینگونه رقم زدند...


"شهید آوینی"

امام حسین (ع) بیشتر از آب تشنه لبیک بود

    افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را به ما نشان دادند

        و بزرگترین دردش را بی آبی دانستند.

 

                                                      دکترشریعتی

 

http://atasheentezar.persiangig.com/%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7/%D8%A7%D9%84%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85-%D8%B9%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%84%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86.gif

شعر عاشورايی و دكلمه اش

شعر عاشورايی زير از آقای مهيمنی است به همراه  دانلود دكلمه ی زيبايی ازآن...
برای اين دكلمه ها 2 تا لينك قرار داديم.

http://s4.picofile.com/file/7997455806/%D8%A8%D9%87_%DA%AF%D9%88%D8%B4%D9%87_%D8%A7%DB%8C_%D9%86%DA%AF%D8%B1%D8%A7%D9%86.jpg

به گوشه ای نگران...

                 صحـرای کـربـلا   پـر  ماه  و ستـاره بود
چشمی  به گوشه ای نگران درنظاره بود
                 بعـد  از حسن   بـرادر  بی یار و  ياورش
تـنـهـایی  حـسـیـن   عـزایی   دوباره بود
                 ساقی عشق  تشنه و بی دست کـشته  شد
اما   یکی   شـتاب زده   فـکـر  چاره بود
                 پـرورده ی رسول خدا کشته شد به ظـلم
افتاده روى خاک، تـنش  پاره پاره بود
                 دردا که  در تـلاطـم شمشیـر و نـیـزه ها
دریای خـون خـسـته دلان  بی کناره بود
                 از خیمه ها به  عرش خـدا ناله رفت  تا
بـرگشت  ذوالجناح، ولی بی سواره بود
                 در آن غـروب  روز دهم  گـویی  آسمان
چون  زینب غریب، دلش  پرشراره بود
                 فـریاد  و  گـریه هـای  مـدام  فـرشـتـگان
در پـیچ  و تـاب  ناله ی آن گاهواره بود
                 آن خون که برزمین نرسید وبه عرش رفت
ای وای خون حنجره ی  شیر خواره بود
                 از  آن  همـه  عـزا  و غـریبی  اهـل  بـیت
این شعر تو طـبا همه اش یک اشاره بود

مصطفی مهيمنی/آبان ماه 91  (محرّم 1434
)

لطفا برای دانلود دكلمه اين شعر به روی متن های زير كليك نماييد.
به گوشه ای نگران


به گوشه ای نگران

برای دانلود دكلمه ديگری از محرّم با نام محرّم تو كه شعر كاملش در وبلاگ پيرغزلپوش می توانيد بخوانيد به روی متن های زير كليك نماييد.

محرم

  از عرش در میان حسینیه خدا

آید صدای ناله حی علی العزا

جمع ملائکه همه گریان شدند و بس

       گفتند تسلیت همه بر ساحت خدا            

   جبریل بال خدمت خود را گشود و گفت

      یا رب اجازه ده که شوم فرش این عزا            

  آدم ز جنت آدم و ناله کنان نشست

  در بزم استجابت  بی قید هر دعا  

  او که هزار سال به گریه نشسته بود

یک یا حسین گفت و همان لحظه شد به پا

 آری تمام رحمت خود را خدا گرفت

   گسترد بر محرم این اشک و گریه ها

  آنگاه گفت روضه بخوان : یا ایهاالرسول

جانم فدای تشنه لب دشت کربلا

  روضه تمام گشت ، ولی مادرش هنوز

   آید صدای ناله اش از بین روضه ها 

جوان تنهاست..


                  جهان ما کنون دیگر ، بسان مار خوش خالی است

                  بسان مار خوش خطی که جای او سیه چال است

                          به ظاهر جلوه ای زیبا،نمایی دلربا دارد

                             اگر از چهره اش گیری نقابش را

                                 ز زیبایی نشانی نیست

                            و خواهی دید اندر معدن پستی

                                  خیانت را ، جنایت را

                         در این صحرای وحشت زا،جوان تنهاست

                           جوان اندیشه اش تنها و او تنهاست

               جوان تنها غریق دست و پا گم کرده در دریای طوفان زاست

                              جوان تنهاست ، جوان تنهاست

                             ب دورش صد هزاران اژدها باشد

                               و هر یک را برای صید او اکنون

                  هزاران حیله در سر،مکر در خاطر،ریا در مغز می باشد

                             جوان مات است و مبهوت است

                                 دگر در او نشاطی نیست

                               جوان مغروق در عیش است

                               جوان مغروق در نوش است

                   جوان کانون نیرو،مظهر زیبایی و قدرت،کنون تنهاست

                            جوان آواره در صحرای وحشت زاست

                               جوان تنهاست ، جوان تنهاست

                          پدر بیدار شو از خواب غفلت،ببین جوانت را

                                 پدر آگاه شو ، بنگر جوانت را

                                    درنگ بیهوده است برخیز

                           برای یاری فرزند خود ، سویش شتابان شو

                                   و از چنگال اهریمن نجاتش ده

                                   و از افکار او ، نامردمی بگسل

                             که او در پرتو حق و حقیقت راستگو گردد

                                          صفات آدمی گیرد

                                         ز نامردان جدا گردد

                                         طریق دوستی پوید

                                      پدر برخیز ، پدر برخیز.....

                                                                                   سید مصطفی حسینی

اطلاعیه

 

قابل توجه دانشجویان گرامی :

سامانه ثبت نام مراسم  ازدواج دانشجویی :

http://ezdevaj.nahad.ir/92/main.php

سامانه ثبت نام عمره  دانشجویی:

 http://labbayk.ir/

 

 

انگیزه های اخلاقی زندگی کردن...

یکی از مهمترین خصیصه های جوان امروز و اساسا انسان امروزی ،استدلال ورزی است اینکه دوست دارد دلیل هر چیزی را بداند از دین داری گرفته تا چرایی در اخلاق و احکام و ...
یکی از این بحث ها اخلاق است .اساسا چرا باید یک انسان اخلاقی زندگی کند و برای زیست اخلاقی  می توان دلایلی آورد؟ آیا اخلاقی زندگی کردن عاقلانه است؟  یا اخلاق مداران هیچ دلیلی برای زندگی اخلاقی ندارند؟
 مجموعا 4 دلیل برای اخلاقی زیستن میتوان ذکر کرد :
1)اینکه اخلاقی زندگی کردن برای بهتر شدن آخرت است خیلی وقت ها شنیدید فردی متدین که به فقیری کمک می کند و می گوید:«این کار ثواب دارد.» این نگاه یعنی اینکه من هر چه در دنیا اخلاقی زندگی می کنم برای آبادانی آخرتم است و در حال جمع آوری ثواب برای زندگی اخروی هستم.

2)اینکه اگر انسان ها اخلاقی زندگی کنند جامعه ای بهتر خواهیم داشت این نگاه ،نظری به بهشت و جهنم و....ندارد بلکه می گوید دلیل اخلاقی زیستن رسیدن به جامعه ای بهتر است  فرض کنید جامعه ای که غیبت در آن رایج شود ،افراد اساسا احساس آرامش نمی کنند و امنیت روانی ندارند که مبادا الان کسی مشغول غیبت کردن پشت سر من است یا جامعه ای که درآن دروغ رایج شود در این جامعه اعتماد کاملا از بین می رود و زندگی سخت می شود.

3)برخی دیگر گفتند: سود اخلاقی زیستن به خود فرد بر می گردد و اساسا انسان با اخلاق انسانی آرام تر،متین تر و با امیدتر است و با خودش جنگ و نزاع درونی ندارد که وجدانش بگوید چرا فلان کار را ترک یا انجام دادی و نهایتا انسان با اخلاق در واقع به خودش خدمت می کند .

4)دیدگاه چهارم این است که اساسا اخلاق خود هدف است و اینکه از اخلاق بخواهیم به چیزی دیگر برسیم عین بی اخلاقی است ما اخلاقی زندگی می کنیم نه به خاطر بهشت یا ترس از جهنم و نه به خاطر آرامش یا جامعه ای بهتر بلکه به این خاطر که خود اخلاقی زیستن چیز جذابی است. ،اساسا راست گفتن خود لذت بخش است
سیمون وی فیلسوف فرانسوی جمله ای جالب دارد ، او می گوید :
به محض اینکه شما سؤال کردید «چرا من اخلاقی زندگی بکنم»، نشان داده اید که متوجه نیستید اخلاق یعنی چه و با این سوال اخلاق را از بین برده اید 

به نظر شما کدام دیدگاه معقول تر و بهتره؟