اگر خودمان را جای دیگران بگذاریم؟
در این پست می خواهم به بیماری اشاره كنم كه خانه عقل و منطق بسیاری را ویران كرده ،بیماری كه سبب شده برخی در خودخواهی همیشگی به سر ببرند و ذره ای نتوانند از دنیای كوچك خود بیرون بیایند
اگه یك مرور اجمالی تو فضای وبلاگ ها و شبكه های اجتماعی و ..بزنید به راحتی میشه این بیماری را احساس كنیم:
بیماری درك نكردن ،خود را جای دیگری نگذاشتن و اینكه نتوانیم از پنجره نگاه دیگران به دنیا بنگریم به این بیماری می گویند جمودیكی از هنرهای انسانهای بزرگ این است كه توانسته اند از پنجره نگاه دیگران به دنیا و پیرامونشان بنگرند
گاهی فكر كنیم آنكه به خدا ایمان ندارد چه شد كه به خدا ایمان نیاورد ،آنكه بودایی است چه شد و چه مجموعه باورها و مجموعه رفتارها را دید كه بودایی شد ،اساسا آنكه مخالف من است ،مخالف باورهای من است چرا مخالف است ؟
این كار اساسا مستلزم این نیست كه دست از اعتقاد به خدا برداریم یا از سایر باورهایمان دست بكشیم بلكه بیاییم به قول انگلیسی ها یكبار پاهایمان را در کفش آنها کنیم تا بیابیم که دیگران چگونه به عالم نگاه کردهاند که مثلا خدا را در عالم ندیدهاند. اگر چنین کاری بتوانیم بکنیم ما درواقع توانستهایم از جزم و جمود رهایی یابیم.
در واقع به نظر من ایثار دو جور است
ایثار اخلاقی :اینكه مثلا من از حقی بگذرم و به دیگری اعطا كنم مثلا به زلزله زدگان كمك كنم یا به فقرا و..
ایثار علمی و عقلی :اینكه من از لاك باورهای خودم بیرون بیایم و كمی از منظر دیگران به دنیا و پیرامون آن نگاه كنم
اگر من معتقد شدم برای نگریستن به عالم فقط یك پنجره وجود دارد و آن پنجره در ذهن و اندیشه من است این یعنی اول بدبختی یك انسان و سقوط علمی و اخلاقی
چون كسی كه معتقد است بهترین دید و پنجره مال اوست «من» او می شود محور عالم و همه چیز باید بر اساس خواست من تغییر كند و این عین تفرعن است و تكبر است در قرآن شاید بتوان نمونه ای از این معنا كه دنیای دیگران را ترسیم كنیم ذكر شده است در اینجا كه فرموده است
(ایود احدکم ان تکون له جنة من نخیل و اعناب تجری من تحتها الانهار له فیها من کل الثمرات و اصابه الکبر و له ذریة ضعفاء فاصابها اعصار فیه نار فاحترقت کذلک یبین الله لکم الآیات لعلکم تتفکرون:
آیا کسی از شما دوست دارد که باغی از درختان خرما و انگور داشته باشد که از زیر آنها نهرها روان است، و برای او در آن- باغ- از هرگونه میوه ای- فراهم- باشد، و در حالی که او را پیری رسیده و فرزندانی خردسال دارد، – ناگهان- گردبادی آتشین بر آن- باغ- زند و بسوزد؟ این گونه، خداوند آیات- خود- را برای شما روشن می گرداند، باشد که شما بیندیشیدو تفکر کنید) (1)
همین ترسیم دنیای دیگران در واقع به نوعی ترغیب به این معناست كه كمی از دنیای فعلی خود فاصله بگیریم و به نوعی دنیای دیگران را هم تجربه كنیم
پی نوشت
بقره/۲۶۶
اگه یك مرور اجمالی تو فضای وبلاگ ها و شبكه های اجتماعی و ..بزنید به راحتی میشه این بیماری را احساس كنیم:
بیماری درك نكردن ،خود را جای دیگری نگذاشتن و اینكه نتوانیم از پنجره نگاه دیگران به دنیا بنگریم به این بیماری می گویند جمودیكی از هنرهای انسانهای بزرگ این است كه توانسته اند از پنجره نگاه دیگران به دنیا و پیرامونشان بنگرند
گاهی فكر كنیم آنكه به خدا ایمان ندارد چه شد كه به خدا ایمان نیاورد ،آنكه بودایی است چه شد و چه مجموعه باورها و مجموعه رفتارها را دید كه بودایی شد ،اساسا آنكه مخالف من است ،مخالف باورهای من است چرا مخالف است ؟
این كار اساسا مستلزم این نیست كه دست از اعتقاد به خدا برداریم یا از سایر باورهایمان دست بكشیم بلكه بیاییم به قول انگلیسی ها یكبار پاهایمان را در کفش آنها کنیم تا بیابیم که دیگران چگونه به عالم نگاه کردهاند که مثلا خدا را در عالم ندیدهاند. اگر چنین کاری بتوانیم بکنیم ما درواقع توانستهایم از جزم و جمود رهایی یابیم.
در واقع به نظر من ایثار دو جور است
ایثار اخلاقی :اینكه مثلا من از حقی بگذرم و به دیگری اعطا كنم مثلا به زلزله زدگان كمك كنم یا به فقرا و..
ایثار علمی و عقلی :اینكه من از لاك باورهای خودم بیرون بیایم و كمی از منظر دیگران به دنیا و پیرامون آن نگاه كنم
اگر من معتقد شدم برای نگریستن به عالم فقط یك پنجره وجود دارد و آن پنجره در ذهن و اندیشه من است این یعنی اول بدبختی یك انسان و سقوط علمی و اخلاقی
چون كسی كه معتقد است بهترین دید و پنجره مال اوست «من» او می شود محور عالم و همه چیز باید بر اساس خواست من تغییر كند و این عین تفرعن است و تكبر است در قرآن شاید بتوان نمونه ای از این معنا كه دنیای دیگران را ترسیم كنیم ذكر شده است در اینجا كه فرموده است
(ایود احدکم ان تکون له جنة من نخیل و اعناب تجری من تحتها الانهار له فیها من کل الثمرات و اصابه الکبر و له ذریة ضعفاء فاصابها اعصار فیه نار فاحترقت کذلک یبین الله لکم الآیات لعلکم تتفکرون:
آیا کسی از شما دوست دارد که باغی از درختان خرما و انگور داشته باشد که از زیر آنها نهرها روان است، و برای او در آن- باغ- از هرگونه میوه ای- فراهم- باشد، و در حالی که او را پیری رسیده و فرزندانی خردسال دارد، – ناگهان- گردبادی آتشین بر آن- باغ- زند و بسوزد؟ این گونه، خداوند آیات- خود- را برای شما روشن می گرداند، باشد که شما بیندیشیدو تفکر کنید) (1)
همین ترسیم دنیای دیگران در واقع به نوعی ترغیب به این معناست كه كمی از دنیای فعلی خود فاصله بگیریم و به نوعی دنیای دیگران را هم تجربه كنیم
پی نوشت
بقره/۲۶۶
+ نوشته شده در شنبه چهاردهم بهمن ۱۳۹۱ ساعت 14:7 توسط خسروی
|
این موسسه توسط جمعی از دانشجویان فارغ التحصیل از دبیرستان های شهیدخدمتی و ابریشم چی تاسیس و دارای مجوز رسمی از فرمانداری می باشد.از کلیه کسانی که می توانند در مسیر اهداف این موسسه گام بردارند دعوت به عمل می آید.برای آشنای به اهداف به بخش اعضای انجمن مراجعه شود .