پرهیزکاران در دنیا دارای فضیلت هایی برترند، سخنانشان راست، پوشش آنها میانه روی، وراه رفتنشان با تواضع وفروتنی است  چشمان خود را بر انچه خدا حرام کرده می پوشانندوگوش های خود را وقف دانش سودمند کرده اند ودر روزگار سختی و گشایش، حالشان یکسان است. دلهای پرهیزگاران اندوهگین ، ومردم ازآزارشان در امان ، تن هایشان لاغر، در خواست هایشان اندک ، ونفسشان عفیف ودامنشان پاک است. دنیا میخواست آنها را بفریبد، اما عزم دنیا نکردند، میخواست آنها را اسیر خود گرداند که با فدا کردن جان ، خود را آزاد کردند.

در شب برپا ایستاده ، مشغول نمازند، قران را جز جز وبا تفکر واندیشه میخوانند،با قرآن ، جان خود را محزون وداروی درد خود را می یابند.پرهیز کاران در روز، دانشمندانی برد بار، نیکو کارانی با تقوا هستند، ترس الهی انان را چونان تیرتراشیده لاغر کرده است .کسی که به آنها مینگرد ، می پندارد که بیمارند، اما آنان بیمار نیستند، ومی گوید: ممردم در اشتباهند! در صورتی که اشفتگی ظاهرشان ، نشان امر بزرگی است . از اعمال اندک خویش خشنود نیستند، واعمال زیاد خود رابسیار نمی شمارند نفس خود را متهم میکنند، واز کردار خود ترسناکند.

در دین داری نیرومند، نرم خو و دوراندیش اند، دارای ایمانی پریقین، حریص در کسب دانش، با داشتن علم بردباردر توانگری میانه رودرعبادت فروتن ، در تهیدستی آراسته ، در سختی ها بردبار، در جستجوی کسب حلال، در راه هدایت شادمان  وپرهیز کننده ازطمع ورزی میباشد.

پرهیزکار را میبینی که آرزویش نزدیک ، لغزش هایش اندک ، قلبش فروتن،نفسش قانع ، خوراکش کم ، کارش اسان ،دینش حفظ شده ، شهوتش در حرام مرده وخشمش فروخورده است. مردم به خیرش امیدوارف وازآزارش درامانند.به انکه محرومش ساخته میبخشد، وبه ان کس که از او بریده  میپیوندد،از سخن زشت به دور، گفتارش نرم ، بدی های او پنهان، وکار نیکش اشکار است .نیکی های او به همه رسیده، آزاراو به کسی نمی رسد. در سختی هاآرام ، ودر ناگواری ها بردبار ودر خوشی ها سپاسگزار است. به دشمن ستم نکند وبه خاطر کسی که دوست داردبه گناه الوده نشود.

برای قیامت خود را به زحمت می افکند، ولی مردم را به رفاه وآسایش میرساند، دوری او از برخی مردم  از روی زهد وپارسایی، ونزدیک شدنش با بعضی دیگر، از روی مهربانی ونرمی است . دوری او از روی تکبر وخود پسندی، نزدیکی او از روی حیله ونیرنگ نیست .

پی نوشت1:علل سقوط جامعه،جاهلان شما پر تلاش، وآگاهان شما تن پروروکوتاهی ورزند. حکمت283

پی نوشت2:شایسته نیست به سخنی که از دهان کسی خارج شد، گمان بد ببری، چرا که برای آن برداشت نیکویی نیز میتوان داشت .حکمت360

پی نوشت3:انکه میانه روی کند تهیدست نمیشود. حکمت 140