شاید در اطرافمون دیده باشیم رفقایی كه میگن تو این عصر،روزه و نماز و خدا برای چه؟عصر عصر خرد ورزی است

یا در همین فضای اینترنت چقدر به وبلاگ های آتئیست ها و ضد دین ها برخوردیم كه مدعی هستند باید بساط دین و خدا و روزه و نماز و همه و همه را جمع كرد
خیلی وقت ها هم بحث با این انسان ها بی فایده است.این جنگ و دعواها در همه جای دنیا بوده و هست
نظریه ای در آمریكا پا گرفت كه در این مورد خیلی ره گشا بود پراگماتیسم
عمل گرایی)نظریه ای كه می گوید به جای اینكه بنشینیم و كلی با هم كلنجار برویم تا یك بحث دینی را اثبات كنیم فرد برود و تست كند
مثلا در مورد باور به خدا آیا سلامت روانی او و جامعه با بی خدایی تامین می شود یا با خدا؟
بهداشت روانی و آرامش  فرد و  افراد جامعه با دین بهتر است یا بی دین؟
مثلا شما این آیه قرآن را تصور كنید
فمن یعمل مثقال ذرّةٍ خیراً یره و من یعمل مثقال ذرّةٍ شراً یره»(1)
اینكه بدی و خوبی در جهان گمشدنی نیست این جهان طوری طراحی شده است اولا خوب و بد عمل ما را می فهمد و ثانیا در مقابل اعمال ما عكس العمل متناسب از خود نشان می دهد به تعبیر دیگری جهان نسبت به اعمال و رفتار اخلاقی ما کور و کَر نیست بلکه کاملاً ادراک می‌کند که این عمل یا سخن من، از سر خدمت است یا از سر خیانت، سخنی صادق است یا کاذب؛ سخنی است صادقانه یا ریاکارانه و ....
حال كسی كه این آیه را باور داشته باشد زندگی بهتری دارد یا كسی كه باوری به این آیه ندارد قطعا كسی كه این آیه را باور داشته باشد زندگی زیباتر،اخلاقی تر و حتی موفق تری خواهد داشت.
با همین روش پراگماتیست هامیتوان بسیاری از مسائل دینی را بدون ذره ای بحث زیادی اثبات كرد