موسسه علمی فرهنگی آموزشی رهپویان دانش

 ما مغزهایمان را انباشته از اطلاعات می کنیم. با همدیگر بر سر این اطلاعات می جنگیم. به دانشگاه می رویم، درس می خوانیم، نمره می گیریم. یاد می گیریم که شک کنیم، تردید به دل راه بدهیم و بعد در مقابل سوال هایی که از ما می شود مکث کنیم، شروع کنیم به تصمیم گیری که آیا باید جواب بدهیم یا نه. در حالی که کودکان شک ندارند، تردید نمی کنند، زندگی برای آنها یک فصل طولانی بازی است. می توانید امتحان کنید و بعد که بچه ها و بزرگ ترها هستند بپرسید: «کی می خواهد نقاشی کند؟» بدون شک همه بچه ها دست هایشان را بالا می برند. در حالی که در میان بزرگ ترها حتی یک نفر هم دستش را بالا نخواهد برد. آنها فقط می توانند درباره پیکاسو، گوگن، ونگوگ و سبک های نقاشی حرف بزنند؛ آنها مغزشان را پر کرده اند و مجالی به قلبشان نمی دهند

بیایید کودک شویم فارغ ازهرگونه باید ونبایدو...