این شعر زیبا ودوست داشتنی را یکی از معلمان دلسوزو مهربانم  سرکار خانم حاجی زاده سر کلاس های ریاضی میخواندند که تقدیمتان میشودامیدوارم هر جاهستن سالم سربلند باشند:

احمدك

معلم چو آمد به ناگه كلاس
چو شهري فرو خفته خاموش شد
سخنهاي ناگفته در مغزها
به لب نارسيده فراموش شد
معلم ز كار مداوم مدام
غضبناك و فرسوده و خسته بود
جوان بود و در عنفوان شباب
جواني از او رخت بر بسته بود
سكوت كلاس غم آلوده را
صداي درشت معلم شكست
بيا احمدك درس ديروز بخوان
تا ببينم كه سعدي چه گفت
زجا احمدك جست و بند دلش
بدين برخيز بانگ ناگه گسست
عرق چون شتابان سرشت يتيم
خطوط خجالت برويش نگاشت
لباس پر از وصله و ژنده اش
بروي تن لاغرش لرزه داشت
زبانش به لكنت بيافتاد و گفت
بني آدم اعضاي يكديگرند
وجودش به يكباره فرياد زد
كه در آفرينش ز يك گوهرند
چو عضوي به درد آورد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

توكه از ... توكه از ... تو كه از ...
و اي يادش نبود
جهان پيش چشمش سيه پوش شد
نگاهي به سنگيني از روي شرم به پايين
بيافكند و خاموش شد
چرا احمد كودن بي شعور
معلم بگفتا با لحني گران
نخواندي چنين درسي آسان بگو

مگر چيست فرق تو با ديگران
خدايا چه مي گويد آموزگار
مگر او نداند كه در اين ديار
كه چه فرق است مابين او و آن كس
كه بي حد زر و سيم داشت
خدايا چه گويد بگويد حقايق بلند
به شرمي كه از خشم وي بيم داشت
به آهستگي احمد بينوا چنين گفت
آهسته با قلب چاك
كه آنان به دامان مادر خوشند
و من بي وجودش سر نهم به خاك
به آنان جزازروي مهر دگر كس نگويد يك كلام
به كار پدر تكيه دارند و شاد
من از روي اجبار و ترش مرگ
كشيدم از آن درس گذشته دست
كنم با پدرپینه دوزي و كار
ببين دست پر پينه ام شاهد است
سخنهاي او را معلم بريد ولي
ولي او سختيها بسيار داشت
و اين قلب پر از كين است
به من چه كه مادر ز كف داده اي
به من چه كه دستت پر از پينه است
رود يك نفر پيش ناظم كه او
به همراه خود يك فلك آورد نمايد پر از پينه پاهاي او
دل احمدك آزرده و ريش گشت
چرا اين سخن از معلم شنيد
زچشمان كور سوئي جهيد
بياد آمدش شعر سعدي و گفت
بني يادم آمد صبر كن
تحمل خدا را متحمل دي
تو كز محنت ديگران بي غمي
نشايد كه نامت نهند آدمي