ما شاعری داریم به نام سهراب سپهری.شعرهای او نه مداحی های حاکمم پسند است  ونه فحاشی های مخالف پسند. او در ان سوی در گیری ها به توسعه ی مهر ورزی مشغول بوده است . او شعری دارد  درباره ی ا ب خوردن یک پرنده :

اب را گل نکنیم

در فرودست انگار

کفتری میخورد اب

یک منتقد مشهور ایرانی نقدی پر سروصدا براثار او مینویسدکه در((اوضاع واحوالی که امریکا در ویتنام بمب ناپالم میریزد وادم میکشد« تو نگران اب خوردن کبوتری؟))  سپهری در مجلسی دوستانه به او پاسخ میدهد:دوست عزیزریشه ی قضیه در همین جاست.برای مردمی که از شعر نمی اموزند که نگران اب خوردن یک کبوتر باشند ادم کشی در ویتنام یا هر جای دیگر امر بدیهی است)).یکی از دوستان من شبی نزد سپهری مهمان بود. موقع گفت وگو  سوسکی وارد اتاق میشودودوست من قصد داشته است ان را بادمپایی بکشد. سپهری جلوی او را میگیردومیگوید))تو فقط میتوانی به او بگویی که به اتاقت نیاید.))دوست ما سوسک را با دست میگیرد وبه بیرون پرتاب میکند. سپهری گریه اش میگیرد که صاحب جانی در این جهان مجروح شدواز دوست من میپرسید که ((نیندیشیدی اگر در این نیمه شب پای این سوسک بشکند)).شما به این نگاه شاعرانه دقت کنید اگر طبع بشر به این لطافت برسد که نگران اب خوردن کبوتر باشد ویا مجروح شدن یه مخلوق خداوند ی طبیعی است که اینقدر به خشونت دامن نمیزنند وبه راحتی در هر جا ادم نمیکشد ودر سینما برای فروش وگیشه قبح انرا از بین نمیبرد .پدیرفتن خشونت با حیوانات با بچه ها  وپدیرفتن نمایش خشونت در سینما  تلویزیون   مبنای توحش بشر به ظاهر متمدن است ومتاسفانه هیچ کس به فکر سانسور این خشونت نیست.